3+1 καλοκαιρινές εντυπώσεις!
Το καλοκαίρι του 2024 τελείωσε και ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα.
Πιθανότατα το 2024 θα είναι ένα ορόσημο αλλαγών που σχετίζονται με την
κλιματική αλλαγή. Παρακάτω αναφέρω 3+1, μάλλον όχι και τόσο καλές,
εντυπώσεις.
1. Το καφέ Μακρυνόρος. Και όχι μόνο το Μακρυνόρος, αλλά και γενικά τα βουνά του Βάλτου μεταξύ Αμβρακικού και Ινάχου. Τα θυμόμουν πάντα καταπράσινα. Όμως ο φετινός Αύγουστος ήταν υπερβολικά θερμός για την Δυτική Ελλάδα και τα δέντρα που ξεράθηκαν ήταν τόσα πολλά που άλλαξαν το χρώμα των άλλοτε καταπράσινων βουνών μας. Και μη χειρότερα.
2. Ο μόνιμα ανεβασμένη στάθμη της θάλασσας. Τις σχεδόν τρεις εβδομάδες που έμεινα στο χωριό η θάλασσα ήταν πάντα ανεβασμένη. Η παραλία μειώθηκε σε έκταση υπερβολικά πολύ και η πανέμορφη διοργάνωση Beach volley της Μπούκας αναγκαστικά άλλαξε τοποθεσία έπειτα από πολλά χρόνια. Όπως είχα γράψει και παλιότερα εδώ, σε λίγο καιρό ο παραλιακός δρόμος για την εκκλησία της Παναγίας θα καταστραφεί, πιθανών και από φέτος τον χειμώνα, εφόσον δεν ληφθούν δραστικά μέτρα.
3. Το Halophila Stipulacea. Το Halophila Stipulacea είναι ένα ξενικό είδος θαλάσσιου φυτού του Ινδικού Ωκεανού, όπως τα γνωστά μας φύκια, το οποίο έχει εισβάλει στην Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ. Πρώτη φορά το παρατηρώ στον Αμβρακικό, και μάλιστα σε τεράστιες ποσότητες. Ίσως τα ζεστά νερά του κόλπου ήταν κατάλληλα για την εξάπλωση αυτού του τροπικού είδους. Επιπλέον παρατήρησα και 2-3 διαφορετικές γαρίδες τις οποίες δυστυχώς δεν τράβηξα φωτογραφία. Ο Αμβρακικός αλλάζει γρήγορα προς κατευθύνσεις που δεν γνωρίζουμε. Για αρχή το νέο φυτό Halophila Stipulacea μπερδεύεται στα δίχτυα των ψαράδων και κάνει την δουλειά τους πιο δύσκολη. Αυτό ίσως να είναι και το μικρότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε από την εισβολή νέων ειδών στον Αμβρακικό.
4. Η μόνη σταθερή συντροφιά μας, τα σκουπίδια.
1. Το καφέ Μακρυνόρος. Και όχι μόνο το Μακρυνόρος, αλλά και γενικά τα βουνά του Βάλτου μεταξύ Αμβρακικού και Ινάχου. Τα θυμόμουν πάντα καταπράσινα. Όμως ο φετινός Αύγουστος ήταν υπερβολικά θερμός για την Δυτική Ελλάδα και τα δέντρα που ξεράθηκαν ήταν τόσα πολλά που άλλαξαν το χρώμα των άλλοτε καταπράσινων βουνών μας. Και μη χειρότερα.
2. Ο μόνιμα ανεβασμένη στάθμη της θάλασσας. Τις σχεδόν τρεις εβδομάδες που έμεινα στο χωριό η θάλασσα ήταν πάντα ανεβασμένη. Η παραλία μειώθηκε σε έκταση υπερβολικά πολύ και η πανέμορφη διοργάνωση Beach volley της Μπούκας αναγκαστικά άλλαξε τοποθεσία έπειτα από πολλά χρόνια. Όπως είχα γράψει και παλιότερα εδώ, σε λίγο καιρό ο παραλιακός δρόμος για την εκκλησία της Παναγίας θα καταστραφεί, πιθανών και από φέτος τον χειμώνα, εφόσον δεν ληφθούν δραστικά μέτρα.
3. Το Halophila Stipulacea. Το Halophila Stipulacea είναι ένα ξενικό είδος θαλάσσιου φυτού του Ινδικού Ωκεανού, όπως τα γνωστά μας φύκια, το οποίο έχει εισβάλει στην Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ. Πρώτη φορά το παρατηρώ στον Αμβρακικό, και μάλιστα σε τεράστιες ποσότητες. Ίσως τα ζεστά νερά του κόλπου ήταν κατάλληλα για την εξάπλωση αυτού του τροπικού είδους. Επιπλέον παρατήρησα και 2-3 διαφορετικές γαρίδες τις οποίες δυστυχώς δεν τράβηξα φωτογραφία. Ο Αμβρακικός αλλάζει γρήγορα προς κατευθύνσεις που δεν γνωρίζουμε. Για αρχή το νέο φυτό Halophila Stipulacea μπερδεύεται στα δίχτυα των ψαράδων και κάνει την δουλειά τους πιο δύσκολη. Αυτό ίσως να είναι και το μικρότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε από την εισβολή νέων ειδών στον Αμβρακικό.
4. Η μόνη σταθερή συντροφιά μας, τα σκουπίδια.
